Nieuws/Pers

Periode 2015-2019

Voor actuele en relevante artikelen in de media kun je het best Jurres André via Google zoeken of je kan ook gewoon klikken op de button hiernaast waardoor je op de energieblog van Volt energy komt die sinds 2006 constant nieuwe items belicht.  Natuurlijk vindt u hieronder ook sommige artikels van mijzelf uit enkele kranten.

 

Artikel uit De Tijd van 30 januari 2019

In het klimaatdebat valt de stilte uit politieke hoek op. Nochtans is er een draagvlak voor ingrepen.

De boodschap van hoop ligt duidelijk bij de volgende generatie. Met tienduizenden tegelijk komen ze iedere week op straat en roepen ze luid voor hun toekomst. Dat het oorverdovend stil blijft vanuit politieke hoek als het aankomt op antwoorden en onderbouwde acties is schrijnend, zeker nu er duidelijk een groot draagvlak is voor deze noodzakelijke ingrepen. Politici die durven zouden nu kunnen zeggen waar het op staat en de jeugd vragen het beter te doen dan de huidige generatie en hun gedrag te wijzigen. Gedaan met de goedkope citytrips en de wekelijkse portie hamburgers. We moeten samen zoeken naar het evenwicht dat ons milieu aankan.

Eén constante valt op: iedereen is op zich voor of niet echt tegen, maar waarschuwt dat het niet te snel mag gaan, zeker ook niet ten koste van de werkgelegenheid en de industrie. Verandering is goed, zolang het maar niet bij mij is. De buren zijn altijd beter geplaatst of hebben sterkere schouders.

Het gebrek aan visie uit zich niet alleen in de manke uitbouw van de groenestroomproductie, maar ook in de bebouwde omgeving. Hoeveel bedrijfsgebouwen zijn al uitgerust met de jongste slimme IT-oplossingen die niet alleen veel CO2-besparingen opleveren, maar ook in de portemonnee schelen. Voor een provincie als Nederlands Limburg zijn die op één hand te tellen. Dat geldt bij uitbreiding ook voor Nederland en heel Noordwest-Europa. Nochtans hebben we veel te winnen bij slimme IT-oplossingen, omdat we nu eenmaal een heel lang tussenseizoen hebben. Hoe vaak is het niet koud ’s morgens en ’s middags te warm in een kantoorgebouw of werken de installaties niet optimaal?

Wist u dat het energieverbruik van een gemiddeld kantoorgebouw 3,5 keer hoger ligt dan berekend in de ontwerpfase?

Of het nu om koelen of verwarmen gaat, de sturing ervan is nog altijd gericht op standaardisatie en veel minder op maatwerk. Dat de Europese Commissie en het Europees Parlement vanaf dit jaar de doelstellingen voor energiebesparing nog wat hoger hebben gelegd, is geen luxe gezien we behoorlijk achterlopen op de doelstellingen. Minder CO2 uitstoten blijkt in praktijk moeilijk te zijn. Veel lidstaten gaan door de betere economie de verkeerde richting uit. Velen beseffen niet dat we niet alleen onze uitstoot kunnen beperken, maar ook minder geld aan energie kunnen uitgeven en toch ons comfort kunnen verhogen.

Dat men nu vooral naar de 2030-doelstellingen kijkt, heeft te maken met de uitdaging die ons te wachten staat. De 2020-doelstellingen waren nog relatief eenvoudig haalbaar (ook dankzij de crisis die we vanaf 2008 gehad hebben), maar 2030 is een heel ander paar mouwen. Een kwart kan gerealiseerd worden door minder energie te verbruiken. En AI-oplossingen zijn relatief snel terugverdiend, soms zelfs binnen twaalf maanden. Forse ingrepen in gebouwen en energienetwerken zijn niet meteen nodig.

Industrie

Ondertussen waarschuwt de industrie dat ze positief staat tegenover de 2030-doelstellingen, maar dat iemand anders de rekening moet betalen. In het andere geval is ze weg. Dat de politici die redenering klakkeloos overnemen getuigt van weinig visie. Zo heeft Zweden al decennia een goed werkend CO2-marktsysteem. De recent aangekondigde investering van 3 miljard euro door Ineos in de Antwerpse haven is een mooie opsteker. Maar er is ook een maar. Ineos zegt onomwonden dat de energietransitie niet te snel mag gaan. Wat dat betekent weet ik niet, want de doelstellingen zijn toch voor eenieder duidelijk.

De industrie waarschuwt dat ze positief staat tegenover de 2030-doelstellingen, maar dat iemand anders de factuur moet betalen. In het andere geval is ze weg.

Ik ben het wel met hem eens dat duidelijkheid nodig is. België verliest heel veel tijd en neemt daardoor zo goed als geen fundamentele beslissing. Als je het zelf niet weet, volg dan enkele gidslanden zoals Zweden, dat harde deadlines stelt om bepaalde technieken uit te faseren. Het behalen van de 2030-doelstellingen gaat niet met meer van hetzelfde. Er is nood aan ambitie en innovatie. Er moet een kalender komen om oplossingen inzake waterstof, batterijen, duurzame productie, isoleren, gedragswijziging en bevolkingsaangroei in te voeren.

Gidslanden spelen een belangrijke rol. Ook Nederland heeft met zijn eerbare oefening om tot een nieuw klimaatakkoord te komen een deel van de weg getoond. Er zaten (te) veel spelers om de tafels. Dat bemoeilijkt de zaak. Maar het principe van overleg en vakkennis is nodig om tot een onderbouwing te komen. De politiek kan en mag dan ook niet weglopen van haar verantwoordelijkheid. De verkozenen van het volk moet harde keuzes durven te maken.

 

Artikel uit NRC dagblad van 29 september 2018

Doe als Kennedy en stel een helder klimaatdoel

De klimaatplannen van de ‘tafels’ zijn nog vaag, schrijft , maar door in te zetten op gedragsverandering is er veel te bereiken. De politiek moet dan wel wíllen.

Bergen steenkool in de haven van Amsterdam. Op de achtergrond een windmolen.

Bergen steenkool in de haven van Amsterdam. Op de achtergrond een windmolen. Foto Nico Garstman/ANP

Het Planbureau voor de Leefomgeving ziet potentie in de voorlopige plannen voor een Klimaatakkoord, was zaterdag te lezen in NRC (29/9). Dat is een stap in de goede richting, maar voor het overige stelt het Planbureau vooral dat het Klimaatakkoord, nu er voorstellen liggen die de zogeheten klimaattafels voor het kabinet hebben opgesteld, verre van klaar is.

Het lukt nog niet om uit te rekenen wat de kost gaat zijn voor onze duurzame transitie. Dat is normaal, want voor ieder onderdeel zijn er nog vragen die vandaag eenvoudig niet kunnen worden beantwoord. Zie het als de eerste maanlanding en de beslissing van president Kennedy begin jaren zestig om die mogelijk te maken. Vele technische oplossingen bestonden nog niet, de slimste koppen moesten nog aan de slag, maar falen was geen optie.

En hier komen we aan een belangrijk punt: geen uitdaging is de mens te groot, maar de wil om het te doen moet minstens even groot zijn. Bij de aanpak van de klimaatverandering gaat het uiteindelijk over een grote gedragsverandering. Politici zijn terecht bang dat het draagvlak bij de bevolking hiervoor niet groot genoeg is. Alleen vergeet men dat er geen alternatief is. De gedragsverandering moet dus eerst gedragen worden door de politiek verantwoordelijken.

Heldere doelen zijn noodzakelijk

Het idee dat ‘klimaat’ een politiek onderwerp is waar we tijd voor kunnen maken wanneer het ons uitkomt, is definitief voorbij. Net zoals president Kennedy destijds moeten politieke leiders nu harde doelstellingen afspreken. Voor de vliegtuigindustrie zou dit bijvoorbeeld kunnen zijn dat tegen 2050 niet meer met kerosine gevlogen mag worden, en er dus een schone brandstof beschikbaar moet zijn. Die dus eerst nog gevonden dient te worden, getest en uit voorraad leverbaar gemaakt.

Nederland is niet het enige land dat worstelt met zijn klimaatdoelstellingen. Zowat alle landen willen maar niet snappen dat de temperatuurstijging onder de twee graden houden een huzarenstuk zonder historisch vergelijk is. De uitdaging is zo groot doordat de wereldbevolking sinds 1945 zo explosief gestegen is, van twee miljard naar meer dan zeven miljard, met vooruitzichten naar negen miljard binnen vijfentwintig jaar. Hierdoor is de totale behoefte evenredig gestegen, met daarbovenop ook nog eens onze veel grotere afhankelijkheid van elektriciteit om onder andere onze smartphone toch maar altijd online te hebben.

Of het nu arrogantie of ontkenning is, veel mensen gaan ervan uit dat de oplossing voor het duurzaamheidsvraagstuk vooral technisch is. Maar het gaat evenzeer over gedrag en over de wil om dat te veranderen. Neem nu bijvoorbeeld de landbouw: deze heeft een veel grotere rol dan iedereen aan de onderhandelingstafel lijkt te beseffen. We zullen namelijk de veestapel drastisch terug moeten brengen om op een duurzaam niveau uit te komen: nodig is een inkrimping van 90 procent. Onze vleesconsumptie zorgt voor een uitstoot die twee keer zo hoog is als alle transport samen. Als we dat tot ons door laten dringen, kunnen we die reductie veel eenvoudiger bereiken. De twee miljard levende wezens die iedere week worden omgevormd tot hapklare brokjes – u leest het goed: twee miljard dieren per week – stoten meer dan het dubbele uit dan al onze auto’s, vrachtwagens, boten en vliegtuigen samen.

Dat iedere kilo biefstuk vijftigduizend liter vers water nodig heeft om te groeien doet de milieuzaak verder ook geen goed. 90 procent van onze landbouwgronden worden nu gebruikt om voor voldoende voedsel te zorgen voor onze veestapel. Iedereen die deze cijfers leest weet dat dit geen houdbare zaak is. Toch wordt geprobeerd om alles in stand te houden. De landbouwlobby is machtig en vooral bang voor het alternatief dat ze niet zien. Nochtans zou een omschakeling naar duurzame landbouw, waar de gewassen gebruikt worden om te eten in plaats van er voer van te maken de agrarische sector goed doen. De inkomsten zouden op termijn fors stijgen en vooral de langetermijnhoudbaarheid van klimaat, mens en dier ten goede komen.

Gedragsverandering werkt

Dit is maar één voorbeeld waar bewezen wordt dat we met gedragsverandering veel meer kunnen bereiken dan zowat alle duurzame technieken samen. Het is dan ook een gemiste kans dat we niet verder kijken dan het ontwikkelen van oplossingen gebaseerd op meer van dezelfde techniek. Neem de afname van roken als nog een voorbeeld. We weten nu allemaal dat je ervan doodgaat. Mensen snappen snel als iets niet goed is. De overheid zou er dus goed aan doen om miljarden euro’s vrij te maken voor bewustwording en gedragsverandering.

Onze huidige economie heeft ons veel welvaart gebracht. De prijs die we ervoor gaan betalen is er alleen een die we ons niet kunnen veroorloven. Het is een beetje zoals de aflossingsvrije hypotheek die mensen op het einde van hun loopbaan confronteert met een rekening die veel mensen ook niet kunnen betalen. Ook hier moet voorlichting het probleem gaan verminderen. Er zijn dus wel degelijk oplossingen die zo goed als niets kosten – behalve dan dat we onze gewoontes moeten aanpassen. Er zouden dan zelfs economische sectoren kunnen ontstaan die goed zijn voor planeet, mens en dier.

 

Artikel uit De Tijd 2 augustus 2018

De gemiste kansen van het energiebeleid

De hete zomer zet aan om een verband te leggen met de opwarming van de aarde. Dat is moeilijk te bewijzen, maar het moet ons aanzetten om het klimaat ernstig te nemen. En die ernst ontbreekt in Vlaanderen.

Dat het vooralsnog onmogelijk is het verband tussen de klimaatverandering en de hete zomer wetenschappelijk te bewijzen, wil niet zeggen dat we zo’n verband moeten weglachen. Dat de extremen extremer worden is al jaren aan de gang en dat ze zich vaker herhalen blijkt ook uit een aantal statistieken.

Toch mogen we één extreme zomer om de veertig jaar niet zien als een waarschuwing, maar eerder als een kans om het klimaat serieus te nemen en geen enkel risico te nemen met onze invloed erop. Organisaties als Greenpeace hebben het wel over een waarschuwing, maar het lijkt me beter dat ze hun eigen leden eerst oproepen om het vliegtuig links te laten liggen voor vakanties dichter bij huis.

Verandering begint altijd bij jezelf. En organisaties en overheden kunnen zo’n switch aanmoedigen. Het naar eigen zeggen ‘historische akkoord’ van de Vlaamse regering geeft wederom niet het goede voorbeeld. Hoe wil de politiek een gedragsverandering mogelijk maken bij de bevolking als volksvertegenwoordigers zo licht omgaan met genomen beslissingen?

De inkt van het zomerakkoord was nog niet droog of de dag erop kwam de regering terug op haar beslissing om tegen 2021 de verkoop van nieuwe stookolieketels te stoppen. Natuurlijk heeft de sector van installateurs gelijk als hij zegt dat zo’n verbod niet plots kan en dat er geen overleg is geweest, maar dezelfde sector moet niet doen alsof het verbod een verrassing is. De verduurzaming van onze verwarming is en moet een prioriteit zijn en daar past op termijn het verbranden van diesel niet bij.

Dat de Vlaamse regering terugkomt op haar verbod, is niet de enige uitschuiver. Als politieke partijen met een regeerakkoord naar buiten komen, kan je op zijn minst verwachten dat het juridisch onderbouwd is en dat er netjes gekeken is of alle voornemens binnen de bevoegdheid van de regering vallen. Dat de stookolieketelsaga voor een groot deel een federale bevoegdheid blijkt te zijn, maakt het debacle des te pijnlijker. De ernst van de Vlaamse coalitie komt, op enkele maanden van de gemeenteraadsverkiezingen, onder druk te staan.

Mede door de versplintering van bevoegdheden over verschillende niveaus zien we dat het status quo regeert in de energiesector. Dat een land met 11 miljoen inwoners vier energieministers telt die overeen moeten komen, is al een bewijs dat er een probleem is. De energiesector, waar schaalgrootte van groot belang is, stopt niet aan een taalgrens. Om het beste resultaat te waarborgen moet energie overal op dezelfde manier worden behandeld.

Tegelijk doen de ministers er alles aan om geen harde maatregelen tegen de klimaatverandering te moeten nemen die mogelijk een stukje impact op de economie hebben. Kijk naar het interfederale Energiepact – lees intentiepact – dat stookolieketels vanaf 2035 verbiedt. De datum alleen al wijst op een totaal gebrek aan realisme, want het betekent dat een ketel die in 2034 verkocht wordt nog minstens tot 2054 zal branden.

Koning 2 procentgroei regeert als nooit tevoren. Natuurlijk is het nobel om ervoor te zorgen dat iedereen langer blijft werken en dat vooral iedereen aan het werk is. Maar de verduurzaming van de energiesector biedt ook kansen om de werkgelegenheid te verduurzamen en dus op lange termijn te borgen.

Dat een land met 11 miljoen inwoners vier ministers van Energie telt, is al een bewijs dat er een probleem is. 

Dat in België weer een regeerperiode grotendeels verloren is gegaan zonder ingrijpende oplossingen voor de energiesector mogen we gerust dramatisch noemen. Gelukkig zijn er enkele positieve verhalen, zoals de bouw van windmolenparken op zee. Daar mogen vooral bedrijven als de supermarktketen Colruyt een lintje voor krijgen, net als de bevoegde staatssecretaris, die met zijn beperkte bevoegdheden het meeste heeft gedaan gekregen voor onze sector.

Het komende jaar gaat België in verkiezingsmodus, het halfjaar na de verkiezingen moeten de nieuwe regeringen zich inwerken, en dan komen we al snel in 2020. Toevallig de eerste keer dat we gaan zien hoever we staan met de reductie van de broeikasgassen. Het antwoord mag nu al duidelijk zijn: een dikke onvoldoende wacht ons, maar dat geldt bij uitbreiding voor vele landen. De economie draait nu eenmaal op volle toeren en het klimaat moet maar even wachten.

 

Artikel uit De Tijd 25 augustus 2017

Denk eens na voor het vliegtuig te nemen om met vakantie te gaan

De jaarlijkse vakantie-uittocht heeft een enorme impact op het klimaat. Vliegen in Europa is onzin. Het vervuilt veel meer dan reizen met de trein of de auto.

 Ook ik val ten prooi aan de jaarlijkse stromen naar het buitenland om te genieten van andere oorden. Maar ik probeer steeds dichter bij huis te blijven om mijn ecologische vakantie-impact tot het minimum te beperken, ook al is dat eerder een nobel streven dan werkelijkheid. Mijn impact op de bestemming is vaak niet al te groot. Maar deze keer was het me toch gelukt te kiezen voor cultuur in plaats van voor het obligatoire strand en zon.

Nu zitten mijn kinderen met vijf en tien jaar nog in een leeftijd dat ze terecht verlangen naar een zeebries en veel zand. De bestemming was deze keer Engeland, meer bepaald de Cotswolds. Een echte aanrader voor wie op zoek is naar mooie natuur en leuke dorpjes die voor een groot deel hun authenticiteit behouden hebben.

Vliegen

Wat heeft dat allemaal met energie te maken? De impact van onze jaarlijkse toeristenmigratie op het klimaat mag niet onderschat worden. Een vliegreisje met de familie naar een verre bestemming is goed voor de uitstoot van meer dan een jaar elektriciteit en verwarming van een gezin. In de meeste gevallen is vliegen belastender voor het milieu dan elke andere vorm van transport. Vier tot zeven keer meer vervuilend dan trein of wagen, ook al speelt de afstand een rol.

Een vliegreisje met de familie naar een verre bestemming is goed voor de uitstoot van meer dan een jaar elektriciteit en verwarming van een gezin. 

In principe kan men stellen dat vakantievluchten in Europa not done zijn, zeker als we de uitstoot van schadelijke gassen willen terugdringen.

Het klimaatverdrag van Parijs mag dan al bekend zijn, we vertalen het nog niet naar concrete persoonlijke doelen. Door die paar honderd kilometer zelf te rijden, besefte ik dat verandering begint bij jezelf. Onze overheden (in welk land ook) hebben een kans gemist door na het sluiten van het verdrag van Parijs niet op individuele doelen in te zetten.

Natuurlijk zijn er goede campagnes om je huis te isoleren of zonnepanelen te plaatsen. Die zijn ook nodig. Alleen vergeet men de echte drama’s voor het klimaat en het milieu aan te pakken.

Rundvlees

Het kweken van 1 kilo rundvlees vergt meer dan 15.000 liter zoet water. Van de 50 miljoen vierkante kilometer landbouwgrond in de wereld gebruiken we 80 procent voor de veeteelt. Doe daar de uitstoot van methaan door koeien boven op en je krijgt een idee waar het echte schoentje wringt: ons consumptiegedrag.

Natuurlijk kan onze energiesector de uitstoot naar nul proberen te herleiden. Maar dan moeten we de manier van productie veranderen. Voor iedere windmolen is 150 ton steenkool nodig om het staal te produceren. Dat dienen we ook aan te pakken. Hetzelfde geldt voor andere ‘duurzame’ dingen die vaak gemaakt worden met aardgas of steenkool en nog te vaak kostbare metalen vergen.

André Jurres

Positief is wel dat innovaties steeds sneller verspreid raken. Toen Graham Bell de telefoon uitvond, duurde het 75 jaar om 50 miljoen gebruikers te hebben. Met de introductie van de smartphone duurde het één jaar om 50 miljoen kopers te vinden. De maatschappij is in staat veel sneller haar gedrag aan te passen.

In Engeland viel me op dat er weinig zonnepanelen worden gebruikt op privéwoningen, zeker tegenover België, waar meer dan 1 op de 10 huishoudens ze heeft. De vele schoorstenen herinneren ons dagelijks aan de lange weg die we nog te gaan hebben, ook in België.

De ambitie in Nederland en België om te stoppen met aardgas als verwarming is ambitieus en naar mijn mening vandaag onmogelijk, omdat fossiele brandstoffen nog veel goedkoper zijn dan elektriciteit. De prijzen van 1 kWh elektriciteit evolueren wel snel naar het Duitse niveau (30 cent per kWh). Iedere verantwoordelijke heeft de mond vol van de elektrificatie van onze samenleving op basis van duurzame energie. Oké, maar dan moeten fossiele brandstoffen wel duurder zijn dan elektriciteit.

Dat de wereld ieder jaar 2.000 tWh meer energie vraagt, zet nog meer druk op de ketel om de juiste keuzes te maken in de landen die die extra vraag creëren. Het exporteren van onze kennis, diensten en producten ter zake zal de yeconomische motor doen draaien, omdat de broodnodige wereldwijde investeringen erg groot zijn.

 

Artikel uit De Tijd 17 april 2017

Langerlo is dood, leve een nieuw Langerlo

De site in Genk is uitermate geschikt voor andere energieprojecten. Daar moet de overheid snel op inzetten.

Het lijkt wel de kroniek van een al lang aangekondigde dood. Niemand is echt verrast over het feit de ombouw van de voormalige kolencentrale in Langerlo tot houtverbrander niet doorgaat. Het is de zoveelste slechte soap in een ‘stop and go’-beleid dat bij elke ministerwisseling een andere kant op gaat.

De begrafenis van de biomassaprojecten in Gent en Genk is maar het topje van de ijsberg.

Dat na het biomassaproject in Gent nu ook Genk begraven wordt, is maar het topje van de ijsberg. Achter de schermen worden talloze projecten afgevoerd wegens niet meer haalbaar of bij gebrek aan ondersteuning. Of het doek definitief gevallen is voor Langerlo valt af te wachten, maar wie nog interesse heeft, zal heel snel moeten gaan en veel slagkracht moeten bezitten. De boodschap naar het buitenland is ‘blijf weg’, want geen uitstel geven is een duidelijk signaal.

Dat deze grote houtverbranders er niet komen, is goed te begrijpen, maar het is wel inconsequent om beleid weer af te breken als een vorige regering het heeft goedgekeurd. Niet alleen de Vlaamse regering maakt zich daar schuldig aan. Ook in het zuiden van Europa gebeurt dat vaak. In Spanje, Griekenland en Italië heeft men doodleuk extra voorwaarden gesteld nadat projecten waren gebouwd. Of het nu om taksen op zonnepanelen gaat of om het terugdraaien van beloofde subsidies, het wijst allemaal in dezelfde richting: onbetrouwbaarheid.
Of het nu om taksen op zonnepanelen gaat of om het terugdraaien van beloofde subsidies, het wijst allemaal in dezelfde richting: onbetrouwbaarheid.

In de kou

Je kan niet eerst ontwikkelaars uitnodigen en de interesse van investeerders wekken en zelfs al toezeggingen doen, om ze daarna in de kou te laten staan. Buitenlandse investeerders vergeten niet snel. Andere landen gebruiken dit om ons land in een slecht daglicht te stellen.

Wat gaat er nu gebeuren voor deze site in Genk, die als basis buitengewoon geschikt is om andere energieprojecten te bouwen? Dat onze overheid zelfs nog geen suggesties durft te doen baart me nog het meest zorgen. We hebben echt niet zoveel sites met deze schaalgrootte, personeel en een aansluiting op de waterwegen en het hoogspanningsnet van Elia.

We hebben echt niet zoveel sites met deze schaalgrootte, personeel en een aansluiting op de waterwegen en het hoogspanningsnet van Elia. 

Nu we de houtverbranding terecht naar de geschiedenisboeken hebben verbannen zou het van visie getuigen te durven kiezen voor de uitbouw van een technologie van de toekomst op deze historische site. Waarom kan men in Duitsland wel een grootschalige opslag uitbouwen en hier niet? Waarom rond Genk geen groene waterstofindustrie op gang brengen of in ieder geval met een grootschalig proefproject als overheid aantonen dat we kiezen en vooral durven te kiezen voor een toekomst, en aantonen dat we wel een visie durven te ontwikkelen?

Dat er vorig jaar meer dan 2.000 Vlaamse gezinnen hebben gekozen voor een warmtepomp en dat al 27.000 gezinnen er een hebben is goed, maar de weg is nog lang. Er zijn alleen al in Vlaanderen 2,6 miljoen gezinnen. In dit tempo zijn we nog meer dan 100 jaar bezig, onder andere door obstakels zoals het distributietarief op elektriciteit. Daardoor betaalt u per kWh voor het gebruik van het netwerk. Uw meerverbruik door warmtepompen wordt zo onnodig zwaar gestraft.

Innovatiekracht

Voor Vlaanderen zou het een prioriteit moeten zijn om een site als Langerlo te gebruiken voor de ontwikkeling van een nieuwe toekomstgerichte visie. Een grootschalige uitrol van nieuwe technologie om ons op de wereldkaart te zetten of toch op die van Europa. Vergezocht is dat niet. In het verleden hebben wij meermaals innovatiekracht getoond: de internetsnelweg die we met het oude coaxnetwerk hebben uitgebouwd, elektronisch bankieren, Tractebel, kernenergie, waterstofchemie.

Steeds waren wij mee in het koppeloton en er is geen reden waarom we dat niet weer kunnen zijn 

Steeds waren wij mee in het koppeloton en er is geen reden waarom we dat niet weer kunnen zijn, maar ons land is wel te versnipperd geworden, met te veel bevoegdheidsverdeling. Toch is het te hopen voor de werknemers van Langerlo dat de overheid snel werk maakt van de sanering van de site, zodat zij kunnen helpen om de site klaar te maken voor nieuwe grootschalige energieprojecten.

De overheid kan vanuit een van haar vele instellingen de failliete site overnemen en saneren, zodat deze klaar is voor deze toekomst en zo tevens bereiken dat de vervuiling direct wordt aangepakt.

Door het wegvallen van de grote houtverbrander Langerlo kunnen de 2020-doelstellingen nagenoeg onmogelijk worden gehaald. Maar het heeft wel als voordeel dat men nu kan kiezen voor nieuwe toekomstgerichte technologie, waardoor het objectief van 2030 een veel betere fundering zal krijgen, en dat kan men ook motiveren tegenover Europa.

 

Artikel uit De Tijd van 20 januari 2017

Kopieer Nederlands systeem voor toekenning windparken dan maar volledig

André Jurres

De vraag of het Belgisch systeem van het toekennen van concessies voor windmolenparken op zee niet aan herziening toe, is terecht. Daarbij werkt het recente ‘succes’ in Nederland, waar Dong Energy en Shell in een aanbesteding voor heel lage bedragen concessies hebben gekregen in Borssele, als een rode lap op onze federale regering.

Het is intriest dat men er alles aan doet om het draagvlak voor duurzame energie nog kleiner te maken, en dat is vanuit politiek oogpunt moeilijk te begrijpen

De CREG, die op verzoek van minister van Energie Marie-Christine Marghem (MR) de vergelijking heeft gemaakt, zou ook moeten aangeven dat het Nederlands systeem ook nog andere verschillen inhoudt.

Zo zouden de reeds geïnvesteerde ontwikkelingskosten in projecten moeten terugbetaald worden, mocht men ervoor kiezen om deze concessies opnieuw te gaan veilen volgens de Nederlandse succesformule.

Wil men dus hier het recente succes van Nederland met de windparken in Borssele herhalen, dan kan men niet kiezen voor halve maatregelen. Men moet dan ook de andere spelregels overnemen en opnieuw beginnen met een biedproces, en wel volgens hetzelfde Nederlandse concept.

Concessiehouders

Want indien men nu aan de reeds toegekende concessiehouders, die nog moeten beginnen bouwen, gaat vertellen wat ze nog kunnen krijgen, zonder de andere spelregels over te nemen, kan men beter van nul herbeginnen. Onze Nederlandse vrienden hebben trouwens net hetzelfde gedaan toen ze vonden dat de eerste parken daar op een foutieve manier waren toegekend.

Waarom neemt men niet meer de tijd, en geeft men de bevoegde minister geen mandaat om te onderzoeken of we niet beter het volledige Nederlandse systeem overnemen voor de nog toe te kennen windparken?

Volgens deze stelling hebben dan alle parken van Engeland en Duitsland ook teveel betaald voor hun concessies.

Natuurlijk toont het rekenwerk aan dat volgens deze procedure onze eerste parken wellicht duurder uitkomen dan de eerste Nederlandse, maar dat is geen reden om te besluiten dat wij dus teveel betalen. Want volgens deze stelling hebben dan alle parken van Engeland en Duitsland ook teveel betaald voor hun concessies.

Zonnepanelen

We zitten weer in hetzelfde straatje als met de zonnepanelen. Er wordt één facet gebruikt om er vervolgens een niet relevante conclusie aan te koppelen.

De juiste conclusie is veel belangrijker: dat we met windmolenparken op zee steeds goedkoper stroom gaan produceren, die we dan ook voor andere doeleinden kunnen inzetten. Hopelijk vergeet men hierbij niet dat er nog hele onderdelen ontbreken aan onze verduurzaming. Denk bijvoorbeeld aan grootschalige opslag via het omzetten van wind in waterstof.

De juiste conclusie is veel belangrijker: dat we met windmolenparken op zee steeds goedkoper stroom gaan produceren, die we dan ook voor andere doeleinden kunnen inzetten.

Deze regering is al meer dan halfweg, en het blijft wachten op een energievisie.

 

Artikel uit De Morgen van 27 juli 2015

Beeld BELGA

André Jurres is oprichter en ex-CEO van Essent Belgium en NPG Energy en auteur van diverse studies over energie.

Wellicht is er in het tumult over alle recente prijsstijgingen van elektriciteit iets belangrijks over het hoofd gezien: al die mensen (en het zijn er veel) die de laatste jaren in duurzame warmtepompen hebben geïnvesteerd, gaan nu het kind van de rekening worden.

Eerst even dit: nu we ons met ons duurste netwerktarief tot Europees kampioen gekroond hebben, is het voor de leveranciers steeds moeilijker geworden om nog concurrentiële voordelen te halen.

Nu ziet een grote groep gezinnen, tot 200.000 en dat aantal groeit ieder jaar, haar elektriciteitsfactuur exploderen. Zo zien mensen met een warmtepomp hun factuur stijgen tot over de 1.000 euro netto per gezin (een stijging van 40 procent).

Ook niet onbelangrijk is dat door de elektrificatie van onze verwarming, het duurzame verbruik in de toekomst ook nog fors zal gaan stijgen. Zo doet warmtepompverwarming het elektriciteitsverbruik met 200 tot 400 procent stijgen. Keerzijde van de medaille is dat de fossiele kost van stookolie en gas bijna helemaal wegvalt. Men dient zich de vraag te stellen of de ene duurzame ontwikkeling de andere niet in de weg gaat zitten. Hopelijk is onze overheid zich ervan bewust dat de aangekondigde stijgingen het verbruik van fossiele brandstoffen, zoals stookolie, in de hand gaat werken. Daar betaal je nu eenmaal geen distributiekosten voor.

André Jurres. Beeld jonas lampens

Ik neem aan dat het doel van de diverse energieministers niet is om honderdduizenden gezinnen te viseren met deze op zich terechte doorrekening van de historische kost van de groenestroominvesteringen (in wind, biomassa, biogas en vooral zon). Het is echter opvallend dat men de impact van deze stijgingen – lees: de kost voor gezinnen die investeren in een duurzame warmtepomp – niet op voorhand heeft ingeschat.

Het zal trouwens niet de laatste stijging zijn. We moeten blijven investeren in onze duurzame energiehuishouding om onze import van fossiele brandstoffen, met een jaarlijkse kost van 10 miljard euro per jaar, zo snel als mogelijk af te bouwen.

Het is goed om verbruik te belasten. Toch zou men tegelijkertijd ook duurzaam verbruik moeten bevoordelen ten opzichte van fossiel verbruik. In plaats van lineair een btw-verhoging door te voeren zou het veel logischer zijn om bijvoorbeeld diesel en stookolie meer te gaan belasten gezien dit zwaar vervuilende fossiele brandstoffen zijn. Ook zou men een deel van deze extra inkomsten in een fonds kunnen steken om het toekomstige energiepact te spijzen. Dit zou echt geen luxe zijn, gezien de enorme uitdagingen waar wij voor staan.

Toch wil ik positief eindigen: het feit dat de Vlaamse regering in het najaar testen gaat beginnen met, onder andere, opslag van elektriciteit en rijden op groen aardgas kan enkel toegejuicht worden.

Trends

Wachten tot alle olie op is_2014-09-03

Na de hysterie tijd voor het echte werk_2014-12-18

Maak huishoudens slim_2014-05-01

Lage landen moeten energie bundelen_2014-10-09

Klimaat is een politieke optie geworden_2014-11-13

Geld krijgen om niet te verbruiken_2014-07-17

De oplossingen zijn er meestal al_2015-03-05

De achilleshiel van Europa_2014-03-27

België brandt 2014-09-04

Leg stroomkabel tussen Maasbracht en Kinrooi 2014-08-21

Black-out is erg slechte publiciteit 2014-11-29

Black-out is af te blokken 2014-11-28

En de nieuwe N-VA- voorzitter is… de oude 2014-09-19

Energiefactuur staat op springen 2014-07-14

Waar komt stroom vandaan 2014-08-19

Energie uit buitenland kost jaarlijks 1,8 miljard 2014-12-22

Oplapwerken Vande Lanotte 2014-08-21

Stroomtekort niet opgelost, het wordt enkel minder groot 2014-08-22

Kans op black-out nu heel groot 2014-12-01

Doel 4 minstens dicht tot 2015-We lijken wel bananenrepubliek 2014-08-16

De Tijd – De donderwolken boven uw stroomfactuur 2014-07-12

Limburgs Dagblad – België leeft tussen ‘aan’ of ‘uit’ 2014-11-29